Wielokrotnie potrzebujemy własnego jądra systemu Linux gdyż chcemy włączyć bądź wyłączyć jakaś opcje która natywnie w dystrybucji jest inna niż potrzebujemy. Jednak ilość nowej funkcjonalności która zostaje dodana w kolejnych wersja jądra jest na tyle obszerna ze bez śledzenia list dyskusyjnych bądź tez zmian w kernelu uniemożliwia nam szybka konfiguracje oraz kompilacje jadra.
Jak sobie z tym poradzić? Wykorzystać opcje komendy make a mianowicie:
make oldconfig
Przykładowo mamy kernel w wersji 4.12.12:
uname -r 4.12.12
Źródła mamy w standardowej ścieżce
ls -1 /usr/src/ linux-4.12.12
Pobieramy, rozpakowujemy nowe źródła do /usr/src/:
ls -1 /usr/src/ linux-4.12.12 linux-4.15.5
Przegrywamy stara konfiguracje do nowych źródeł:
cp /usr/src/linux-4.12.12/.config /usr/src/linux-4.14.52/.config
Następnie wykonujemy make oldconfig:
cd /usr/src/linux-4.14.52/ make oldconfig HOSTCC scripts/basic/fixdep HOSTCC scripts/kconfig/conf.o SHIPPED scripts/kconfig/zconf.tab.c SHIPPED scripts/kconfig/zconf.lex.c HOSTCC scripts/kconfig/zconf.tab.o HOSTLD scripts/kconfig/conf scripts/kconfig/conf --oldconfig Kconfig * * Restart config... * * * IRQ subsystem * Expose hardware/virtual IRQ mapping via debugfs (IRQ_DOMAIN_DEBUG) [N/y/?] n Expose irq internals in debugfs (GENERIC_IRQ_DEBUGFS) [N/y/?] (NEW)
Będziemy interaktywnie pytani tylko o nowo dodane opcje. Naciskając ENTER zostawiamy domyślna wartość dla wybranej opcji.
Dzieki temu nie musimy przeglądać całej konfiguracji jądra od nowa, a jedynie przejrzymy nowe opcje.
Dodaj komentarz